Een zenuwstelsel dat traag herstelt

Woensdagavond

Het feestje was zaterdag.

Het was leuk.

Écht leuk!

Hij heeft genoten en dat zag je.

Maar zondag was hij prikkelbaar.

Maandag moe.

Dinsdag uitbarstingen om niets.

En woensdag denk je: waar komt dit allemaal vandaan?

Wel, hieronder lees je waarom het in dit geval van zaterdag kwam...

Wat hier gebeurt

Sommige zenuwstelsels laden snel op en zijn snel weer de oude.

Andere hebben meer tijd nodig om te recupereren.

Niet uren.

Dagen...

Wat hier gebeurde verdween niet wanneer het feest voorbij was.

Het zat nog in zijn systeem.

Het lichaam was nog bezig met verwerken terwijl de agenda verder ging.

Daarom klopt de rekensom van buitenaf hier niet: "het was toch leuk?"...

Alsof, waarom maak je hier nu een probleem van...?

Ja, het was leuk. En net daarom ook veel.

"Het is toch al dagen geleden?"

Ook ja.

Beiden zijn waar.

En toch is zijn systeem het nog aan het verwerken.

Plezier belast een zenuwstelsel evengoed als stress. Intensiteit is intensiteit.

En intensiteit komt niet alleen uit feestjes of drukte.

Soms komt ze [uit de spanning van anderen], zonder dat er iets gebeurd lijkt.

Zijn systeem maakt dat onderscheid niet.

Wat het niet is

Hier gaat het niet om aanstellerij achteraf.

Of verwendheid.

Het betekent niet dat feestjes moet geschrapt worden.

Het betekent dat de kost van een intense dag niet op die dag zelf betaald wordt, maar in de dagen erna.

Wat anders kijken doet

Wie dit ziet, gaat anders plannen.

Niet minder leven.

Wel ruimte inplannen na intensiteit.

De lege zondag na het feestje is geen verloren dag.

Het is de plek waar het feestje verteerd wordt.

En de uitbarsting op dinsdag krijgt een andere betekenis: niet het begin van een probleem, maar het einde van een verwerking.

Dat verandert hoe je erop reageert.

Minder zoeken naar de oorzaak van nu.

Meer begrip voor de naweeën van toen.