Een zenuwstelsel dat spanning van anderen overneemt
- Matthieu Bosmans
- 16 jul
- 2 minuten om te lezen
De stille avond
Er is niets aan de hand. Toch niet zichtbaar.
Jullie hadden een moeilijk telefoontje, of een stroef gesprek onder ouders.
Het is afgerond, opgelost, niet eens waar de kinderen bij waren.
En toch:
Die avond slaapt je kind niet in zoals anders.
Vraagt hij drie keer of alles oké met je is.
Hij komt meer knuffelen, of trekt hij zich net terug.
Jij denkt:
Hij kan het niet geweten hebben.
Klopt.
Hij wist het niet...
Hij voelde het.
Wat hier gebeurt
Een zenuwstelsel dat snel en veel registreert, leest niet alleen geluid en licht.
Het leest lichamen.
De iets kortere ademhaling aan tafel.
De schouders die een centimeter hoger staan.
De stem die normaal klinkt maar nét niet.
Volwassenen kunnen spanning parkeren en er later naar kijken.
Een kind kan dat nog niet.
Het voelt de spanning zonder het verhaal erbij, en zonder verhaal wordt spanning van jou al snel spanning van hem.
Dit is dezelfde beweging als in [de blog over transgenerationele patronen]:wat niet uitgesproken wordt, verdwijnt niet.
Het verhuist.
Wat het niet is
Dit is geen pleidooi om spanning te vermijden of weg te steken.
Spanning hoort bij een gezin. Bij het leven.
Het probleem is niet dat er spanning is.
Het probleem is spanning zonder woorden, want die moet het kind zelf invullen,
en kinderen vullen in met zichzelf als oorzaak.
Wat anders kijken doet
De verschuiving is klein en groot tegelijk: niet spanning verbergen, maar spanning benoemen.
"Papa is wat gespannen vandaag."
"Het gaat over werk."
"Het gaat niet over jou."
Drie zinnen.
Geen uitleg, geen detail.
Maar het kind hoeft niets meer in te vullen.
De spanning krijgt een naam, en die naam is niet hij.
Dit is misschien wel het patroon waarin je als ouder het meest kán doen.
Niet door te faken wat je voelt,
maar door te benoemen wat er al is.
Wanneer je dit patroon herkent en wil onderzoeken hoe het in jullie gezin beweegt,
ben je welkom voor een kennismaking.
