Blijf bij jezelf

Bij jezelf blijven betekent niet dat je altijd weet wat je voelt, wat je wil of welke keuze juist is. Het betekent dat je aanwezig kunt blijven bij wat er in jou gebeurt, ook wanneer spanning stijgt. Je hoeft jezelf niet onmiddellijk te veranderen, te verantwoorden of weg te duwen. Je merkt op wat je denkt, voelt en ervaart zonder er meteen door meegesleept te worden. Bij jezelf blijven gaat niet over controle. Het gaat over aanwezigheid. Lees verder: Blijf bij jezelf: waarom je jezelf verliest onder spanning en hoe je opnieuw aanwezig leert blijven

Veel mensen begrijpen heel goed wat er gebeurt. Ze weten dat ze pleasen, te veel dragen, piekeren of zichzelf aanpassen. Toch verandert er onder spanning vaak weinig. Dat komt omdat inzicht vooral in het hoofd ontstaat, terwijl automatische reacties meestal lichamelijk en relationeel geactiveerd worden. Wanneer spanning stijgt, reageert je systeem sneller dan je bewust hiervoor kiest. Je kan dus iets weten, en tegelijk merken dat je lichaam toch opnieuw in dezelfde val trapt. Bij jezelf blijven vraagt daarom niet alleen begrip, maar ook capaciteit. Je leert spanning herkennen terwijl ze zich voordoet, je lichaam gewaar worden zonder meteen te reageren en stap voor stap meer keuzevrijheid ontwikkelen. Lees verder: Waarom beland je telkens op dezelfde rotonde

Wanneer spanning stijgt, vallen veel mensen automatisch terug op reacties die ooit hielpen om zich veilig te voelen. Sommigen gaan pleasen. Anderen trekken zich terug, beginnen te piekeren of proberen alles onder controle te houden. Die reacties ontstaan meestal sneller dan bewuste keuzes. Daardoor merk je soms pas achteraf dat je opnieuw iets hebt gedaan wat eigenlijk niet bij je past. Jezelf verliezen is daarom vaak geen gebrek aan inzicht, maar een automatische reactie op spanning. Lees verder: Waarom je jezelf verliest onder spanning

Meestal merk je het niet terwijl het gebeurt. Je merkt het achteraf. Je antwoord ja terwijl je eigenlijk nee bedoelde. Je neemt verantwoordelijkheid op die niet van jou is. Je blijft wroeten over een gesprek dat al uren voorbij is. Of je voelt je plots leeg, gespannen of uitgeput. Jezelf verliezen gebeurt meestal geleidelijk. Daarom begint verandering vaak bij het leren herkennen van de eerste signalen. Lees verder: Hoe herken je dat je jezelf verliest?

Veel mensen zijn tijdens een situatie vooral bezig met de verwachtingen van anderen in te schatten, hoe ze denken te moeten reageren,... Pas wanneer de situatie voorbij is en de spanning zakt, ontstaat er ruimte om te voelen wat iets werkelijk met hen gedaan heeft. Dat betekent niet dat je gevoelens afwezig waren. Vaak waren ze simpelweg minder toegankelijk terwijl je systeem bezig was met omgaan met de situatie. Lees verder: Waarom je achteraf pas weet wat je had willen zeggen

Pleasen ontstaat vaak vanuit een verlangen naar verbinding, harmonie of veiligheid. Het probleem ontstaat wanneer de aandacht vooral naar de ander gaat en je contact met jezelf geleidelijk op de achtergrond raakt. Hoe vaker dat gebeurt, hoe moeilijker het wordt om nog te voelen wat jij nodig hebt, wil of belangrijk vindt. Pleasen gaat daarom niet alleen over gedrag, maar ook over aandacht en positie. Lees verder: Waarom blijf ik pleasen?

Grenzen starten niet met woorden. Grenzen starten bij signalen. Spanning. Vermoeidheid. Irritatie. Twijfel. De neiging om jezelf te forceren terwijl je merkt dat iets niet klopt. Veel mensen proberen grenzen te stellen zonder eerst te leren herkennen wanneer een grens bereikt wordt. Maar een uitgesproken nee is vaak weinig waard wanneer je lichaam tegelijk ja blijft zeggen. Een grens begint daarom niet bij wat je zegt, maar bij wat je draagt. Wanneer je aanwezig kunt blijven bij de spanning die ontstaat, wordt een grens vaak vanzelf duidelijk. Pas daarna komt de vraag hoe je die communiceert. Een eis stellen vraagt woorden. Een grens bewaken vraagt aanwezigheid. Het eerste is een boodschap aan de ander. Het tweede is een positie die je zelf inneemt. Daarom zijn woorden soms voldoende voor een eis, maar nooit voor een grens. Een grens wordt geloofwaardig wanneer je aanwezig blijft nadat ze uitgesproken is. Lees verder: Hoe herken en bewaak je je grenzen?

De meeste mensen gaan niet over hun grenzen omdat ze dat willen. Ze doen het omdat iets anders belangrijker voelt. De ander niet teleurstellen. Conflict vermijden. Verantwoordelijkheid opnemen. Rust bewaren. Erbij horen. ... Daardoor worden signalen van het lichaam vaak pas opgemerkt wanneer ze niet meer te negeren zijn. Meestal op rustigere momenten. Wanneer je zou verwachten dat je kan ontspannen. Dat is waarom mensen die vaak over hun grenzen gaan op vakantie ziek worden of daar pas opmerken dat ze te ver zijn gegaan. Lees verder: Waarom blijf ik over mijn grenzen gaan?

Zelfregulatie betekent niet dat je altijd rustig bent. Het betekent dat je aanwezig kunt blijven bij spanning zonder onmiddellijk terug te grijpen naar wat je ooit veilig hield. Het betekent dat je kunt opmerken wat er in jou gebeurt zonder onmiddellijk te moeten vechten, vluchten, aanpassen of jezelf af te sluiten. Hoe meer zelfregulatie beschikbaar wordt, hoe meer keuzevrijheid er ontstaat. Lees verder: Wat is zelfregulatie?

Stress laat zich vaak eerder voelen in het lichaam dan in gedachten. Een gespannen kaak. Hoog ademen. Onrust. Vermoeidheid. Hoofdpijn. Moeite om te ontspannen. Een gevoel van voortdurend 'aan' staan. ... Die signalen betekenen niet automatisch dat er iets mis is. Ze kunnen wel aangeven dat je systeem al langere tijd onder druk staat. Lees verder: Hoe herken je stress in je lichaam?

Draagkracht ontwikkel je niet door spanning te vermijden. Draagkracht groeit wanneer je leert aanwezig blijven bij spanning zonder erdoor overspoeld te geraken. Dat bouw je stap voor stap op. Door meer bewustzijn, meer regulatie en meer vertrouwen in wat je lichaam aankan. Draagkracht gaat daarom niet over harder worden of jezelf hoge eisen opleggen, maar over meer ruimte ontwikkelen. Lees verder: Hoe bouw je draagkracht op?

Begeleiding is helpend wanneer je merkt dat dezelfde patronen blijven terugkomen, ondanks je inspanningen om het anders te doen. Soms heb je niet meer informatie nodig, maar een omgeving waarin je kunt vertragen, oefenen en onderzoeken wat er werkelijk gebeurt wanneer spanning stijgt. Niet om jezelf te 'fixen', maar om meer keuzevrijheid te ontwikkelen. Lees verder: Wanneer is begeleiding helpend?