Een zenuwstelsel dat zelf al vol zit

Dit is de vierde in een reeks over patronen in het zenuwstelsel. Lees eerst [Een zenuwstelsel dat snel volloopt] als je hier rechtstreeks binnenkomt.

Dezelfde ochtend, bekeken vanuit de andere kant

Kwart voor acht.

Je weet wat er komt.

Je wist het al toen je wakker werd, eigenlijk.

Je voelde het in je kaak nog voor je voeten de vloer raakten.

Ochtendchaos...

De "waar is mijn sok-kreet" komt eraan zodra jij de douche in gaat.

De broer die veel te luid door de gang dondert komt eraan.

De radio die opgezet wordt en jij die alleen maar achtergrond ruis en chaos hoort.

Het licht dat flikkert in de keuken die jij nog steeds niet vervangen hebt.

Kortom, de ochtend chaos nog voor jij de ruimte hebt om op jouw tempo wakker te worden.

Vandaag heb je je voorgenomen: deze ochtend blijf ik rustig.

Maar tegen acht uur was het zover. Je schiet uit naar je kind. Niet overdreven, maar wel genoeg om hem helemaal van streek te maken. Het was te veel.

En dan komt het stuk dat niemand ziet: de rit naar het werk, waarin je terugkijkt op je eigen stem.

Dat je harder uitschoot dan je bedoelde.

Je wist het op voorhand, en toch gebeurde het nog steeds.

Eén ding is zeker, morgen probeer je opnieuw.

Wat hier gebeurt

Je reageerde niet op de sok.

Je reageerde op een emmer die al vol was voor de dag begon.

Waar die volle emmer over gaat?

Een paar korte nachten achtereen.

Een week die veel te vol staat.

De spanning van gisteren die nog niet verwerkt is.

En daar bovenop iets wat zelden meegeteld wordt,

Je kind doorstaat een moeilijke periode en daar waar je kon probeer je hem de stress en spanning te besparen door het van hem over te nemen.

Die overname is hier geen beeldspraak.

Dat is wat er fysiek gebeurt.

Een kind dat volloopt, stuurt signalen: stem, tempo, beweging, ademhaling.

Jouw zenuwstelsel leest die.

Automatisch.

Ook als je het niet wil.

En dan ben jij aan het reguleren voor twee met een systeem dat al voor één te weinig ruimte had.

Kalm blijven is in die toestand geen bewuste keuze.

Het is een prestatie op krediet. En krediet loopt af, meestal ergens tussen kwart voor acht en acht uur 's morgens.

Wat het niet is

Dit is geen oproep om beter voor jezelf te zorgen.

Een bad, een wandeling, vroeger slapen,...

Het helpt, maar het is niet waar dit over gaat.

Dit gaat ook niet over schuld of schaamte.

Je hebt je stem niet verheven omdat je een slechte ouder bent.

Je hebt hem verheven omdat een vol systeem korter reageert dan een systeem met ruimte.

Dat is geen karakterfout. Dit gaat over fysiologie.

En het is geen techniek voor je kind.

Jouw rust is geen interventie die je toepast om hem te laten kalmeren.

Dat is de val: rust die je opvoert werkt niet, want zijn zenuwstelsel leest de opvoering, niet de rust.

Wat anders kijken doet

De vraag verschuift een laatste keer.

In de eerste drie blogteksten was de vraag: wat gebeurt er in het systeem van mijn kind?

En in deze blog: wat gebeurt er in het mijne; en hoeveel ruimte is daar vanmorgen nog?

Want alles wat je voor je kind wil kunnen zijn zoals aanwezig blijven zonder over te nemen, spanning kunnen benoemen zonder erin te verdwijnen,... vraagt ruimte in je eigen systeem.

Geen goede bedoelingen. Ruimte.

En ruimte laat zich niet voornemen.

Ze wordt opgebouwd.

Dat is wat wij bedoelen met blijf bij jezelf.

Niet: neem afstand van je kind.

Wel: blijf voelbaar aanwezig in je eigen lichaam terwijl er iets van je gevraagd wordt.

Dat is te leren. Niet als houding. Als ervaring.

Verder

De eerste drie teksten gingen over kijken naar je kind.

Deze gaat over met welke bril je er zelf naar kijkt.

Wil je onderzoeken wat er in jouw systeem gebeurt op zo'n ochtend, en hoeveel grond daar te winnen valt? Welkom voor een kennismaking.

Eerste kennismaking