Een zenuwstelsel dat snel volloopt

De ochtend

Kwart voor acht. De boterhammen staan klaar, de boekentas ook.

En toch loopt het vast...

Een sok die niet goed zit.

Een broer die te luid praat.

De radio met lichte ruis, de verlichting die onregelmatig schijnt, de vraag of hij zijn jas al heeft aangedaan.

Al die elementen op zichzelf stellen niets voor.

Samengebracht is het té veel.

Wat volgt kent elke ouder die dit leest:

de uitbarsting, of dichtklappen.

Maar de klok tikt genadeloos verder...

Wat hier gebeurt

Dit verhaal gaat niet over beter je best doen.

Niet noodzakelijk over een slechte nachtrust.

Of opvoedingstrucjes.

Dit gaat over een zenuwstelsel dat meer registreert dan het op dat moment kan verwerken.

De sok, de stem, de radio, het licht... ze komen allemaal binnen.

Tegelijk.

Luid.

Zonder filter die zegt: dit mag je negeren.

Een emmer die sneller vult dan hij leegloopt,

omdat zijn/haar kraan verder openstaat.

De moeilijkste plekken voor zo'n zenuwstelsel:

overgangen, tijdsdruk, veel mensen in weinig ruimte.

Precies de omstandigheden waarin dit systeem het hardst werkt.

Wat het niet is

Dit gaat niet over manipulatie.

Het vraagt niet om strenger, consequenter of meer zachtheid.

En het zegt helemaal niets over jou als ouder.

Een kind dat volloopt, kiest daar niet voor.

Het is er al voorbij tegen de tijd dat jij het ziet.

Wat anders kijken doet

Anders kijken doet de vraag verschuiven en schept helderheid over eigen noden.

Niet: hoe krijg ik hem sneller mee?

Wel: waar in deze ochtend vult de emmer, en waar loopt hij leeg?

Vaak zit de winst niet in het moment van de uitbarsting, maar tien minuten eerder.

In één prikkel minder.

Eén overgang trager.

Niet méér doen.

Anders verdelen.

Wanneer je dit herkent, herken je waarschijnlijk ook de avonden, de verjaardagsfeesten, de terugkeer van school.

Hetzelfde patroon herken je waarschijnlijk ook op andere momenten. Zoals in [de dagen na het verjaardagsfeest], en in wat het oppikt van anderen [zelfs als er niets gezegd wordt].