Grenzen die je lichaam kan dragen

Veel mensen denken dat grenzen gaan over woorden.

“Gewoon nee zeggen.”

“Duidelijk zijn.”

“Voor jezelf kiezen.”

Maar de meeste mensen weten dit al.

Ze weten wat ze zouden moeten zeggen.

Ze voelen zelfs wanneer iets niet klopt.

En toch, op het moment zelf,

valt hun stem weg

of hun energie klapt dicht

of ze worden zachter dan ze bedoelen

of ze laten iemand te dichtbij komen

of ze gaan twijfelen aan zichzelf.

Het probleem is dus niet de grens.

Het probleem is dat je lichaam de grens niet kan dragen.

Woorden zonder lichaam zijn licht.

Ze waaien weg zodra spanning stijgt.

60% van communicatie is non-verbale communicatie. Hoe je staat, je gelaatsuitdrukking, je onderstroom met alles wat je uitstraalt.

Je kunt alleen een grens bewaken wanneer je systeem aanwezig blijft.

Zolang je lichaam wegschuift, schuift jouw grens mee.

Bij Aceso beginnen we niet bij “nee zeggen”.

We beginnen bij wat er gebeurt voor je nee zou moeten zeggen.

• Bij het moment waarop je lichaam kleiner wordt.

• Bij het moment waarop je je adem inhoudt.

• Bij het moment waarop je voelt dat je de ander leest in plaats van jezelf.

• Bij het moment waarop je spanning overneemt die niet van jou is.

• Bij het moment waarop je systeem kiest voor vrede in plaats van waarheid.

Grenzen zijn geen gedrag.

Grenzen zijn fysiologie.

Wanneer je lichaam breed blijft, adem, houding, aandacht,

komt jouw grens vanzelf mee naar voren.

Niet als een muur.

Maar als een duidelijke lijn die niet vijandig is,

maar voelbaar en zeer stevig en echt.

Dit is het verschil tussen een 'nee' die coherent en duidelijk is en twijfel bij de ander of die nu je lichaamstaal of woorden dient te volgen.

Dat zijn grenzen die je lichaam kan dragen.

Mensen voelen dat verschil.

Ze reageren anders op jou.

Gesprekken worden eenvoudiger.

Er ontstaat minder conflict.

En paradoxaal genoeg: meer nabijheid.

Want een grens die gedragen is,

schept helderheid zonder afstand.

Een grens is geen nee.

Een grens is een lichaam dat blijft staan wanneer het spannend wordt.

En wanneer dát lukt,

verandert er iets dieps:

• Je hoeft jezelf niet meer te verdedigen.

• Je hoeft jezelf niet meer te herstellen na elk gesprek.

• Je hoeft niet meer te schipperen tussen te veel geven of jezelf afsluiten.

  
  

Je blijft gewoon aanwezig.

En dat is genoeg.