Waarom je pas achteraf weet wat je had willen zeggen (en in het moment zelf niets vindt)
- Matthieu Bosmans
- 3 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
Je zit in een gesprek.
Iemand zegt iets.
Stelt een vraag.
Of raakt iets aan dat lastig is.
En op dat moment… komt er niets. Geen reactie.
Niets. Leeg.
Of misschien vaag.
En dan klopt het niet helemaal. Dus je glimlacht beleefd om een mop die niet gepast was.
Of je negeert iets dat gezegd is terwijl eigenlijk wat gezegd is ongehoord was. ...
En pas later, soms minuten, soms uren nadien komt het.
De juiste woorden.
De helderheid.
De reactie die wél klopt.
En jij die denkt:
“Waarom kon ik dat daar niet zeggen?”
Het lijkt alsof je het niet wist.
Alsof je het antwoord niet had.
Alsof je te traag was.
Of niet scherp genoeg.
Maar dat is niet wat er gebeurt.
Je wist het wél.
Je was er alleen niet bij op het moment dat het nodig was.
Wat er in het moment zelf gebeurt
Wanneer iets je raakt in een gesprek:
registreert je lichaam spanning
je aandacht verschuift
je systeem probeert zich te organiseren
En nog vóór je kan voelen wat je wil zeggen, is je lichaam al aan het reageren:
je wordt stiller
je praat sneller
je probeert je te verantwoorden/juister te brengen
je verliest contact met wat je eigenlijk voelt
En precies daar raak je jezelf kwijt.
Waarom je pas achteraf weet wat je had willen zeggen
Omdat woorden alleen komen wanneer je aanwezig bent.
Wanneer je:
kan waarnemen wat er gebeurt
contact hebt met je eigen gevoelens en verlangen
niet de helft mist omdat je bezig bent met wat je straks zal zeggen...
Als je systeem onder druk komt te staan:
→ verschuift je aandacht
→ verlies je toegang tot jezelf
→ en dus ook tot wat je wil zeggen
Waarom het achteraf wél lukt
Waarom je pas achteraf weet wat je had willen zeggen...
Omdat de spanning dan minder is.
Je zit niet meer in het gesprek.
Er is geen druk meer.
Geen verwachting.
Je lichaam zakt.
En dan wordt alles helderder.
Je bent niet plots slimmer geworden...
Nee dit gebeurt omdat je terug aanwezig bent in jezelf.
Gevolg
Je blijft achter met:
frustratie
twijfel
schaamte
het gevoel dat je jezelf niet goed kan uitdrukken
Soms zelfs het idee dat je “niet sterk genoeg bent in gesprekken”
Of goed genoeg voor jezelf kan opkomen.
En dat klopt niet helemaal...
Want dit heeft niets met communicatie te maken.
Je probleem is niet dat je niet weet wat je wil zeggen. Je probleem is dat je jezelf verliest op het moment dat het er toe doet.
Wat er ontbreekt
Niet woorden.
Maar aanwezigheid onder spanning.
Het vermogen om te blijven terwijl iets je raakt.
Wat wél werkt
Leren
opmerken wanneer spanning opkomt
herkennen wanneer je jezelf verliest
aanwezig blijven vóór je reageert
Zodat woorden niet achteraf komen, maar in het moment zelf beschikbaar blijven.
Waarom dit zo fundamenteel is
Omdat dit overal terugkomt:
in gesprekken
in relaties
in werkcontext
in momenten waar je jezelf wil tonen
Niet als een gebrek aan vaardigheid.
Maar als een patroon onder spanning.
Lees ook
Verdieping:
Tot slot
Je weet perfect wat je wil zeggen.
Alleen niet op het moment dat je het nodig hebt.
Omdat je er dan niet meer volledig bij bent.
Wil je leren wat het brengt naar zelfvertrouwen als je aanwezig blijft in spanning?
Dat is exact waar we op werken tijdens de ervaringsavond.
Opmerkingen