Waarom je jezelf verliest in gesprekken (ook al weet je perfect wat er gebeurt)
- Matthieu Bosmans
- 3 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
Je zit in een gesprek en ergens halverwege merk je dat
je er niet meer helemaal meer bij bent.
Je knikt nog.
Je luistert gedeeltelijk, maar vanop afstand.
Een deel van het gesprek gaat aan jou voorbij.
Soms vraag je om iets te herhalen.
Soms laat je het gewoon passeren.
En achteraf denk je:
“Wat gebeurde daar eigenlijk?”
Want op zich begrijp je het wel.
Je bent iemand die over het algemeen “goed" kan luisteren.
Het ligt niet aan focus of onvermogen.
Maar, je voelt vaak vrij scherp wat er speelt.
Je merkt nuances.
Je begrijpt dynamieken.
En toch gebeurt het opnieuw.
Je verliest je in het moment zelf.
Wat er onder de oppervlakte gebeurt
Een gesprek is niet alleen woorden.
Het is ook:
spanning
verwachting
subtiele druk
de aanwezigheid van de ander
lichaamstaal
context
...
Je lichaam registreert deze informatie onmiddellijk.
Nog vóór jij bewust iets opmerkt.
Als je 'afwezig' bent past je lichaam en zenuwstelsel zich hierop automatisch aan:
Ademhaling
Passieve aandacht (je trekt weg, sommige woorden brengen je terug, beweging of geluid op achtergrond,...)
Fysiek/emotionele spanning
Een 'beter je best doen' om toch maar te volgen
Zonder dat je het doorhebt,
ben je eigenlijk niet meer aan het luisteren.
Je bent aan het reageren op automatische piloot
Waarom je jezelf verliest in gesprekken
Hier is waarom je jezelf verliest in gesprekken
Je aandacht verschuift van:
→ wat er gebeurt
naar
→ hoe jij moet reageren
Je gaat:
anticiperen
invullen
aanpassen
zoeken naar wat juist is
Dit gebeurt vanuit wat jou brein en zenuwstelsel inschat vanuit wat het kent uit jouw verleden in combinatie met de huidige interne staat waarin je je bevindt. En dat is niet altijd een correcte inschatting/match met wat nodig is nu. Zo kan éénzelfde situatie verschillende reacties intern uitlokken afhankelijk van je eigen stress/interne ruis. Iemand die al dagen met pijn of vermoeidheid zit zal waarschijnlijk op dat moment korter reageren dan anders. Ondanks de objectieve situatie onveranderd is.
Dáár, op dat moment verlies je je positie.
Bijna niet zichtbaar.
Maar wel voelbaar.
Gevolg
Je blijft deels in het gesprek.
Maar je bent er niet meer volledig.
Je mist stukken.
Je zegt dingen die niet helemaal kloppen.
Je voelt achteraf dat je jezelf bent kwijtgeraakt.
En dan probeer je dat nadien bij te sturen:
door het gesprek opnieuw te analyseren, en waar het misliep
door jezelf te verantwoorden
door het “beter te willen doen” een volgende keer en allerlei scenario's te doorlopen hoe het wel zou kunnen.
Maar daar zit het probleem en antwoord niet.
Dit heeft niets met communicatievaardigheden te maken.
Dit vraagt niet om opgelost te worden of beter je best te doen.
Je hoeft niet beter te leren luisteren.
Of beter te leren spreken.
Het probleem zit niet in wat je zegt. Het zit in het moment waarop je jezelf verliest.
Wat er ontbreekt
Niet inzicht.
Maar aanwezigheid onder spanning.
Het vermogen om te blijven
terwijl je lichaam al begint te reageren.
Wat wél werkt
Capaciteit opbouwen om:
Op te merken wanneer je lichaam ongewild begint mee te gaan
Aanwezig blijven terwijl dat ontstaat
Niet meteen meegaan in de reactie, niet vechten tegen de reactie, maar aanwezig blijven bij wat fysiologisch, lichamelijk ontstaat.
Dit bouwt de capaciteit om te luisteren
zonder jezelf te verliezen.
Waarom dit zo belangrijk is
Omdat dit de basis is van comunicatie, dialoog, gesprek.
Niet wat je zegt.
Maar of je aanwezig blijft terwijl spanning dreigt over te nemen.
Daar ontstaat het verschil.
Lees ook
→ Waarom je “ja” zegt terwijl je “nee” voelt
→ Waarom je leegloopt na contact
Verdieping:
Tot slot
Je verliest jezelf niet in gesprekken omdat je ze niet begrijpt.
Je verliest jezelf omdat je innerlijke positie verschoven is nog vóór jij het door hebt.
Wil je dit leren herkennen in real time?
Niet achteraf.
Maar terwijl het gebeurt.
Dat is exact waar we op werken tijdens de ervaringsavond.
Opmerkingen