Waarom grenzen aangeven vaak niet werkt
- Matthieu Bosmans
- 7 apr
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 3 dagen geleden
Grenzen falen zelden door wat je zegt, maar door wat er met je gebeurt terwijl je ze uitspreekt.
Herken je dit?
Meeste mensen zeggen wat ze nodig hebben,
maar worden niet écht gehoord.
Of het gesprek loopt toch anders dan bedoeld.
Niet omdat ze het verkeerd verwoorden.
Maar omdat er op dat moment meer speelt dan woorden.
Wat er gebeurt wanneer iemand een grens probeert aan te geven
Een grens aangeven gebeurt zelden in een neutraal moment.
Meestal gebeurt het wanneer:
– spanning al aanwezig is
– iets reeds te ver is gegaan
– er al iets opgebouwd is in het contact
Op dat moment reageert het lichaam.
Niet alleen bij degene die de grens aangeeft, maar ook bij de ander.
Je merkt dat bijvoorbeeld wanneer:
– je stem verandert
– je spanning voelt in je borst of buik
– je sneller begint te praten of net blokkeert
Wat je zegt is dan maar een deel van wat er gebeurt en nodig is.
Waarom grenzen vaak niet aankomen
Grenzen worden vaak gezien als iets dat je duidelijk moet formuleren.
Maar in contact gebeurt meer dan wat je zegt.
Lichaamshouding, en nonverbale cues bepalen grotendeels hoe de informatie overkomt.
Die nonverbale cues zijn voornamelijk afhankelijk van hoe iemand aanwezig is op dat moment en hoe de persoon reageert op de opgebouwde interne spanning:
– meer naar buiten gericht
– meer naar binnen gericht
– meer gericht op controle
– of eerder de neiging om te vermijden
De verschuiving die de persoon maakt in zichzelf wanneer de spanning opbouwt,
bepaalt bepaalt grotendeels hoe de grens beleefd zal worden.
En bijgevolg hoe de ander erop reageert.
Kan iemand bij de spanning zijn zonder zichzelf te moeten verantwoorden, aan te passen, in te schikken?
Dan is de kans reëel dat de grens duidelijk en ontvangen zal worden door de ander.
Daarentegen als de spanning bij het zetten van de grens de persoon zelf doet wankelen, zal de grens twijfels oproepen bij de ander ongeacht welke woorden eraan gegeven worden.
Waarom het soms escaleert
Wanneer iemand een grens probeert aan te geven
terwijl er al spanning aanwezig is,
kan dat bij de ander net meer spanning oproepen.
De ene probeert duidelijk te zijn.
De andere voelt druk of weerstand.
Daardoor ontstaat:
– discussie
– verdediging
– of afstand
Niet omdat grenzen fout zijn.
Maar omdat ze in een geladen moment verschijnen.
Wat er verandert wanneer dit zichtbaar wordt
Wanneer zichtbaar wordt dat een grens niet alleen woorden zijn,
maar deel van een interactie onder spanning,
verandert er iets.
Niet omdat grenzen plots wel “werken”.
Maar omdat duidelijk wordt
wat er in het moment gebeurt.
Daar ontstaat ruimte.
Niet alleen om iets te zeggen,
maar om aanwezig te blijven terwijl je het zegt.
Aceso invalshoek
Binnen Aceso kijken we naar grenzen
niet alleen als iets dat je moet aangeven,
maar als iets dat ontstaat in contact.
Wat bepaalt of een grens aankomt,
is niet alleen wat je zegt.
Maar hoe je aanwezig blijft
wanneer spanning toeneemt.
Waar aanwezigheid onder druk wegvalt,
verliest een grens vaak zijn effect.
Wanneer dat zichtbaar wordt,
verandert ook hoe grenzen ervaren en ontvangen worden.
Afsluiting
Herken je dat grenzen aangeven niet altijd werkt,
dan is dit precies waar we binnen Aceso naar kijken.
Tijdens de ervaringsavonden leer je hiermee aan de slag gaan
Opmerkingen